System plików można sobie wyobrazić jako drzewo, którego korzeniem jest /. /dev, /usr i inne podkatalogi katalogu głównego są gałęziami, z których mogą wyrastać kolejne gałęzie, na przykład /usr/local, i tak dalej.
Jest kilka powodów, dla których warto jest trzymać niektóre katalogi na oddzielnych systemach plików. W katalogu /var znajdują się podkatalogi log/ i spool/, oraz rozmaite pliki tymczasowe, z tego powodu może się on zapchać. Zapchanie głównego systemu plików jest raczej niepożądane, więc często zaleca się oddzielenie /var od /.
Często niektóre katalogi umieszczane są na odrębnych systemach plików ze względu na to, że znajdują się na osobnych dyskach fizycznych lub dyskach wirtualnych, jak na przykład pliki udostępniane przez Network File System lub napędy CDROM.
Systemy plików wymienione w pliku /etc/fstab są automatycznie montowane podczas ładowania systemu (prócz tych, które mają opcję noauto).
Wpisy w pliku /etc/fstab są następującej postaci:
urządzenie
/punkt-montowania typ opcje archiwizacja nr-przebiegu
Nazwa pliku urządzenia (istniejącego), zgodnie z opisem w Sekcja 12.2.
Katalog (istniejący), w którym system plików ma być zamontowany.
Typ systemu plików przekazywany poleceniu mount(8). W FreeBSD domyślnie jest to ufs.
Pierwszą opcją jest rw, jeśli w systemie plików ma być możliwy odczyt i zapis, albo ro, jeżeli dozwolony ma być tylko odczyt. W następnej kolejności podawane są inne opcje. Często stosowana jest opcja noauto, która zapobiega automatycznemu montowaniu systemu plików podczas uruchamiania systemu. Pozostałe opcje opisane są w dokumentacji systemowej mount(8).
Na podstawie tej informacji dump(8) stwierdza, które systemy plików mają być archwizowane. Jeśli pole to zostanie pominięte, domyślnie przyjmowana jest wartość zero.
Na podstawie tego pola wyznaczana jest kolejność, w jakiej systemy plików poddawane są sprawdzaniu. Systemy plików, które nie mają być sprawdzane, powinny mieć nr-przebiegu ustawiony na zero. Główny system plików (powinien być sprawdzony jako pierwszy) powinien mieć nr-przebiegu o wartości jeden, a inne systemy plików powinny mieć wpisaną wartość większą od jednego. Jeśli dwa lub więcej systemów plików będzie miało taki sam nr-przebiegu, to fsck(8) podejmie próbę rownoległego sprawdzenia tych systemów plików, o ile będzie to możliwe.
Polecenie mount(8) jest głównym poleceniem używanym do montowania systemów plików.
W najprostszej postaci, używa się go tak:
Polecenie to ma mnóstwo opcji, są one wymienione w dokumentacji systemowej mount(8), do najczęściej stosowanych należą:
Opcje montowania
Montowanie wszystkich systemów plików wymienionych w /etc/fstab. Nie są montowane systemy plików z opcją ``noauto'' oraz wykluczone przez opcję -t, jak również systemy plików już zamontowane.
Wykonanie wszystkiego, oprócz faktycznego wywołania funkcji systemowej. W połączeniu z opcją -v można w ten sposób sprawdzić, co tak naprawdę mount(8) stara się zrobić.
Wymuszenie montowania nieuporządkowanego systemu plików (niebezpieczne), lub wymuszenie odebrania prawa do zapisu przy zmianie trybu montowania systemu plików z trybu ``odczyt i zapis'' na ``tylko do odczytu''.
Montowanie systemu plików w trybie tylko do odczytu. Taki sam efekt ma zastosowanie opcji -o z argumentem rdonly.
Montowanie systemu plików o określonym typie. Przy zastosowaniu opcji -a montowane są tylko systemy plików podanego typu.
Przyjmowanym domyślnie typem systemu plików jest ``ufs''.
Uaktualnienie opcji montowania systemu plików.
Pokazywanie dodatkowych komunikatów.
Montowanie w trybie odczytu i zapisu.
Opcji -o towarzyszy lista oddzielonych przecinkami parametrów, oto niektóre z nich:
Ignorowanie obecnych w systemie plików urządzeń specjalnych. Przydatna opcja, jeśli chodzi o bezpieczeństwo.
Wyłączenie uruchamiania programów wykonywalnych na systemie plików. Również służy bezpieczeństwu.
Ignorowanie bitów setuid i setgid w systemie plików. Kolejna opcja służąca bezpieczeństwu.
Poleceniu umount(8) należy podać jako parametr punkt montowania, nazwę urządzenia, bądź opcję -a lub -A.
Każdej z form wywołania polecenia można podać opcję -f, która nakazuje dokonać bezwarunkowego odmontowania, oraz opcję -v, powodującą wypisywanie dodatkowych komunikatów. Należy mieć na uwadze, że raczej nie zaleca się korzystania z -f. Bezwarunkowe odmontowywanie systemu plików może doprowadzić do awarii systemu lub uszkodzenia danych znajdujących się w systemie plików.
Opcje -a i -A służą do odmontowania wszystkich zamontowanych systemów plików, lub systemów plików wybranych typów, określonych w opcji -t. Opcja -A nie dokonuje próby odmontowania głównego systemu plików.
| Poprzedni | Spis treści | Następny |
| Struktura katalogów | Początek rozdziału | Procesy |
This, and other documents, can be downloaded from ftp://ftp.FreeBSD.org/pub/FreeBSD/doc/.
For questions about FreeBSD, read the documentation before contacting
<questions@FreeBSD.org>.
For
questions about this documentation, e-mail <doc@FreeBSD.org>.