This story found at (znaleziono na stronie): http://ptm.linux.pl/man_HTML/man8/MOUNT.8.htmlMOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) NAZWA mount - montuj system plików SKŁADNIA mount [-lhV] mount -a [-fFnrsvw] [-t typ_systemu] mount [-fnrsvw] [-o opcje [,...]] urz±dzenie | katalog mount [-fnrsvw] [-t typ_systemu] [-o opcje] urz±dzenie katalog OPIS Wszystkie pliki dostępne w systemie UNIX s± zorganizowane w jednym wielkim drzewie, hierarchii plików, zakorzenionej w /. Pliki te mog± być położone na wielu urz±dzeniach. Polecenie mount umożliwia przył±czenie systemu plików zna jduj±cego się na danym urz±dzeniu do wielkiego drzewa plików. Odwrotnie, polecenie umount(8) powoduje odł±czenie go. Standardowa postać polecenia mount to mount -t typ urz±dzenie katalog Nakazuje j±dru, by przył±czyło system plików znaleziony na danym urz±dzeniu (które jest typu typ) w zadanym katalogu. Poprzednia zawarto¶ć (je¶li istniała) i wła¶ciciel oraz prawa katalogu katalog staj± się niewidzialne na czas przył±czenia (zamontowania) nowego systemu plików. W tym czasie ¶cieżka katalog odnosi się do korzenia systemu plików na podanym urz±dzeniu. Trzy formy wywołania niczego faktycznie nie montuj±: mount -h wypisuje komunikat pomocy, mount -V wypisuje wersję, a samo mount [-l] [-t typ] pokazuje listę wszystkich zamontowanych systemów plików (typu typ). Opcja -l ujmuje w zestawieniu również etyki ety (ext2, ext3 i XFS). Patrz niżej. Od wersji 2.4.0 Linuksa możliwe jest ponowne zamontowanie czę¶ci systemu plików w innym miejscu. Służy do tego wywołanie: mount --bind stary_katalog nowy_katalog System plików proc nie jest zwi±zany z żadnym urz±dzeniem specjalnym i podczas jego montowania zamiast nazwy urz±dzenia można użyć dowolnego słowa kluczowego, np. proc. (Zwyczajowy wybór none jest mniej udany: komunikat błędu `none busy' od umount może być myl±cy.) Większo¶ć urz±dzeń jest wskazywanych przez nazwę pliku (specjalnego urz±dzenia blokowego), jak np. /dev/sda1, lecz istniej± inne możliwo¶ci. Na przykład w wypadku Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 1 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) montowania NFS, urz±dzenie może wygl±dać tak: knuth.cwi.nl:/dir. Specjalne urz±dzenie blokowe można wskazać podaj±c etykietę wolumenu lub UUID (zob. opcje -L i -U poniżej). Plik /etc/fstab (zobacz fstab(5), może zawierać wiersze opisuj±ce, jakie urz±dzenia gdzie s± zazwyczaj montowane i przy użyciu jakich opcji. Plik ten może być używany na trzy sposoby: (i) Polecenie mount -a [-t typ] (zwykle podawane w skryptach startowych) powoduje zamon towanie wszystkich systemów plików (danego typu) wymienionych w fstab, poza tymi, których wpisy zawieraj± słowo kluczowe noauto. Podanie opcji -F spowoduje, że mount się rozdzieli na kilka procesów, tak że systemy plików będ± montowane równocze¶nie. (ii) Podczas montowania systemu plików wymienionego w fstab, wystarczy podać tylko nazwę urz±dzenia lub tylko punkt montowania. (iii) Tradycyjnie tylko superużytkownik może montować sys temy plików. Jednak je¶li fstab w danym wierszu zawiera opcję user, to każdy może zamontować odpowiadaj±cy temu wpisowi system plików. Tak więc, je¶li mamy wiersz /dev/cdrom /cd iso9660 ro,user,noauto,unhide to dowolny użytkownik może zamontować system plików iso9660 umieszczony na CD-ROM-ie, posługuj±c się polece niem mount /dev/cdrom lub mount /cd Szczegóły opisuje fstab(5). Tylko użytkownik, który zamontował system plików może ponownie go odmontować. Jeżeli zachodzi potrzeba, by odmontowywać mógł każdy, w odpowiednim wierszu fstab należy zamiast user wpisać users. Opcja owner przypomina opcję user, poza tym, że dany użytkownik musi być wła¶cicielem odpowiedniego pliku specjalnego. Jest przydatna np. w przypadku /dev/fd je¶li skrypt zgłoszeniowy (login script) czyni danego użytkown ika korzystaj±cego z konsoli wła¶cicielem tego urz±dzenia. Programy mount i umount opiekuj± się list± obecnie zamon towanych systemów plików, znajduj±c± się w pliku /etc/mtab. Je¶li nie podano argumentów dla mount, to wyp isywana jest ta lista. Gdy zamontowany jest system plików proc (powiedzmy, że w /proc), pliki /etc/mtab i /proc/mounts maj± bardzo podobn± zawarto¶ć. Pierwszy ma trochę więcej informacji, takich jak opcje montowania, lecz niekoniecznie jest aktualny. (zobacz opcję -n Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 2 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) poniżej). Możliwe jest zast±pienie /etc/mtab dowi±zaniem symbolicznym do /proc/mounts, ale w ten sposób tracona jest czę¶ć danych, a szczególnie mniej wygodna będzie praca z urz±dzeniem loop. OPCJE Pełny zestaw opcji używanych przy wywoływaniu mount jest ustalany przez pobranie opcji dla danego systemu plików z fstab, a następnie zastosowanie wszelkich opcji podanych argumentem -o, a na koniec opcji -r lub -w, o ile ist niej±. Opcje dostępne dla polecenia mount: -V Wypisuje wersję. -h Wypisuje komunikat pomocy. -v Tryb verbose (gadatliwy). -p num Jeżeli montowanie wymaga podania hasła, to jest ono czytane z deskryptora pliku num zamiast z termi nala. -a Montuje wszystkie systemy plików (zadanych typów) ujęte w fstab. -F (Użyte w poł±czeniu z -a.) Dla każdego urz±dzenia tworzy nowy proces równoległy mount. Powoduje to równoległy przebieg montowania różnych urz±dzeń lub różnych serwerów NFS. Zalet± jest większa szybko¶ć: także przekroczenia czasu dla NFS będ± wyznaczane równolegle. Wad± jest to, że montowania wykonywane s± w niezdefiniowanej kolejno¶ci. Nie można zatem zastosować tej opcji do równoczesnego montowania /usr i /usr/spool. -f Powoduje wykonywanie wszystkiego poza faktycznym wywołaniem funkcji systemowej. Je¶li nie jest to oczywiste: ,,udaje'' to montowanie systemu plików. W poł±czeniu z flag± -v przydaje się do ustalenia, co usiłuje zrobić polecenie mount. Może być też używana do dodawania wpisów dla urz±dzeń, które zamontowano wcze¶niej z opcj± -n. -l Dokłada etykiety ext2, ext3 i XFS do wyj¶cia wyp isywanego przez mount. Żeby opcja ta mogła działać, mount musi mieć prawo odczytu urz±dzania dyskowego (np. suid root). Etykietę dla ext2 i ext3 nadaje się za pomoc± narzędzia e2label(8), za¶ dla XFS - stosuj±c xfs(8). -n Montuje bez zapisywania w /etc/mtab. Jest to Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 3 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) niezbędne na przykład gdy /etc znajduje się na sys temie plików tylko dla odczytu. -s Toleruje nieodpowiednie opcje montowania, zamiast kończyć pracę niepowodzeniem. Powoduje to ignorowanie opcji montowania, które nie s± obsługi wane przez dany system plików. Nie wszystkie sys temy plików rozpoznaj± tę opcję. Istnieje ona dla wspomożenia linuksowego automountera opartego na autofs. -r Montuje system plików w trybie tylko dla odczytu. Synonimem jest -o ro. -w Montuje system plików w trybie odczytu i zapisu. Tak jest domy¶lnie. Synonimem jest -o rw. -L label Montuje partycję posiadaj±c± podan± etykietę label. -U uuid Montuje partycję maj±c± podany uuid. Te dwie opcje wymagaj± istnienia pliku /proc/partitions (obecnego od wersji 2.1.116 Linuksa). -t typ_systemu_plików Argument występuj±cy po -t jest używany do wskaza nia rodzaju systemu plików. Obecnie obsługiwane s± : adfs, affs, autofs, coda, coherent, cramfs, devpts, efs, ext, ext2, ext3, hfs, hpfs, iso9660, jfs, minix, msdos, ncpfs, nfs, ntfs, proc, qnx4, reiserfs, romfs, smbfs, sysv, tmpfs, udf, ufs, ums dos, vfat, xenix, xfs, xiafs. Zauważ, że coherent, sysv i xenix s± równoważne i że xenix oraz coherent zostan± kiedy¶ usunięte -- należy zamiast nich stosować sysv. Od j±dra wersji 2.1.21 typy ext i xiafs już nie istniej±. Dla większo¶ci typów, jedyne, co robi program mount, to po prostu wywołuje funkcję systemow± mount(2), i nie jest tu wymagana żadna szczegółowa wiedza o danym systemie plików. Jednakże dla kilku typów (jak np. nfs, smbfs, ncpfs) konieczny jest niezaplanowany kod. Kod dla nfs jest wbudowany, ale smbfs i ncpfs maj± osobny program montuj±cy. Żeby umożliwić jednolite traktowanie wszystkich typów, mount wywołany z typem TYP uruchamia program /sbin/mount.TYP (je¶li takowy istnieje). Ponieważ rozmaite wersje programu smbmount maj± różne kon wencje wywołań, być może /sbin/mount.smb będzie musiał być skryptem powłoki, który dobierze wła¶ciwe wywołanie. Typ iso9660 jest domy¶lny. Je¶li nie poda się opcji Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 4 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) -t lub je¶li podany zostanie typ auto, to typ sys temu plików będzie wyszukiwany w superbloku. (Obsługiwane s± adfs, bfs, cramfs, ext, ext2, ext3, hfs, hpfs, iso9660, jfs, minix, ntfs, qnx4, reis erfs, romfs, ufs, vxfs, xfs, xiafs) Je¶li test ten nie powiedzie się, mount próbuje odczytać plik /etc/filesystems, lub je¶li on nie istnieje, /proc/filesystems. Wypróbowane zostan± wszystkie wymienione tam systemy plików, poza tymi które s± oznaczone jako "nodev" (np. devpts, proc i nfs). Zauważ, że auto może być przydatne dla montowanych przez użytkownika dyskietek. Utworzenie pliku /etc/filesystems przydaje się do zmiany kolejno¶ci rozpoznawania (np. do próbowania vfat przed msdos) lub w przypadku stosowania modułu autoloadera. Uwaga: rozpoznawanie używa heurystyki (obecno¶ć odpowiedniej `magii') i może rozpoznać zły rodzaj systemu plików. Można podać więcej niż jeden typ, w postaci listy rozdzielonej przecinkami. Lista typów systemów plików może być poprzedzona słowem no aby okre¶lić systemy plików, na których żadna akcja nie powinna być wykonywana. (Może to mieć znaczenie z opcj± -a.) Na przykład, polecenie: mount -a -t nomsdos,ext montuje wszystkie systemy plików poza tymi, które s± typu msdos lub ext. -o Opcje podaje się flag± -o, po której następuje odd zielony przecinkami ci±g opcji. Niektóre z tych opcji s± użyteczne tylko je¶li pojawiaj± się w pliku /etc/fstab. Poniższe opcje dotycz± dowolnego montowanego systemu plików (choć nie każdy z sys temów plików faktycznie je honoruje, np. opcja sync obecnie wpływa tylko na ext2, ext3 i ufs): async Wszelkie operacje wej¶cia/wyj¶cia dla tego systemu plików powinny być wykonywane asyn chronicznie. atime Przy każdym sięgnięciu do pliku aktualizuje czas dostępu zapisany w i-węĽle. Tak jest domy¶lnie. auto System plików może być montowany opcj± -a. defaults Używa opcji domy¶lnych: rw, suid, dev, exec, auto, nouser i async. Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 5 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) dev Interpretuje specjalne urz±dzenia blokowe i znakowe na danym systemie plików. exec Zezwala na uruchamianie binariów. noatime Nie wykonuje aktualizacji czasu dostępu w i- węĽle położonym na tym systemie plików (np. w celu uzyskania szybszego dostępu do bufora wiadomo¶ci, co przyspiesza działanie ser werów grup dyskusyjnych). noauto Dany system plików może być montowany tylko jawnie (np. opcja -a nie spowoduje jego zamontowania). nodev Nie interpretuje specjalnych urz±dzeń blokowych ani znakowych na systemie plików. noexec Nie pozwala na uruchamianie żadnych binariów z tego systemu plików. Opcja ta może być użyteczna dla serwera, który ma systemy plików zawieraj±ce binaria dla architektur innych niż jego własna. nosuid Nie pozwala na działanie bitów set-user-id i set-group-id. (Wygl±da na bezpieczn±, ale w rzeczywisto¶ci raczej taka nie jest je¶li zainstalowano suidperl(1).) nouser Zabrania zwykłemu użytkownikowi (tzn. innemu niż root) montowania systemu plików. Tak jest domy¶lnie. remount Usiłuje ponownie zamontować już zamontowany system plików. Często używane do zmiany flag montowania systemu, szczególnie aby umożliwić zapis na systemach tylko dla odczytu. Nie zmienia urz±dzenia ani punktu montowania. ro Montuje system plików w trybie tylko dla odczytu. rw Montuje system plików w trybie odczytu i zapisu. suid Umożliwia działanie bitom set-user-id i set- group-id. sync Wszelkie operacje wej¶cia/wyj¶cia dla tego systemu plików powinny być wykonywane syn chronicznie. Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 6 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) user Pozwala na zamontowanie tego systemu plików przez zwykłego użytkownika. Opcja ta imp likuje opcje noexec, nosuid, i nodev (chyba że s± przesłaniane przez następne opcje, jak w linii user,exec,dev,suid). users Pozwala każdemu użytkownikowi na zamontowanie i odmontowanie tego systemu plików. Opcja ta imp likuje opcje noexec, nosuid, i nodev (chyba że s± przesłaniane przez następne opcje, jak w linii user,exec,dev,suid). encryption Okre¶la używany algorymt kodowania. Używane w poł±czeniu z opcj± loop. keybits Okre¶la rozmiar klucza używanego w algorytmie kodowania. Używane w poł±czeniu z opcjami loop i encryption. OPCJE MONTOWANIA SPECYFICZNE DLA RÓŻNYCH SYSTEMÓW PLIKÓW Następuj±ce opcje stosuje się tylko do okre¶lonych sys temów plików. Uporz±dkowali¶my je według systemu plików. Wszystkie występuj± po fladze -o. Opcje montowania dla adfs uid=warto¶ć i gid=warto¶ć Ustawia wła¶ciciela i grupę plików w danym systemie plików (domy¶lnie: uid=gid=0). ownmask=warto¶ć i othmask=warto¶ć Ustawia maskę praw dla, odpowiednio, 'wła¶ciciela' i 'innych' (domy¶lnie, odpowiednio: 0700 i 0077). Zobacz także /usr/src/linux/Documentation/filesys tems/adfs.txt. Opcje montowania dla affs uid=warto¶ć i gid=warto¶ć Ustawia wła¶ciciela i grupę korzenia systemu plików (domy¶lnie: uid=gid=0), lecz opcje uid lub gid bez podanej warto¶ci pobieraj± uid i gid bież±cego pro cesu). setuid=warto¶ć i setgid=warto¶ć Ustawia wła¶ciciela i grupę wszystkich plików. mode=warto¶ć Ustawia prawa wszystkich plików na warto¶ć & 0777, nie zważaj±c na oryginalne prawa. Dodaje prawa przeszukiwania dla katalogów, które maj± prawo Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 7 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) odczytu. Warto¶ć jest podawana ósemkowo. protect Nie dopuszcza do zmian w bitach ochrony systemu plików. usemp Ustawia uid i gid korzenia systemu plików na uid i gid punktu montowania, aż do pierwszego sync lub umount, a potem kasuje tę opcję. Dziwne... verbose Wypisuje informację o każdym pomy¶lnym montowaniu. prefix=napis Przedrostek używany przed nazw± wolumenu, przy pod±żaniu za dowi±zaniem. volume=napis Przedrostek (długo¶ci najwyżej 30), używany przed '/' przy pod±żaniu za dowi±zaniem symbolicznym. reserved=warto¶ć (Domy¶lnie: 2.) Liczba nieużytkowanych bloków na pocz±tku urz±dzenia. root=warto¶ć Podaje jawnie lokalizację bloku korzenia (root block). bs=warto¶ć Podaje rozmiar bloku. Dozwolone warto¶ci to 512, 1024, 2048, 4096. grpquota / noquota / quota / usrquota Opcje te s± przyjmowane, lecz s± ignorowane. (Jed nakże narzędzia przydziałów dyskowych (quota) mog± reagować na takie łańcuchy w /etc/fstab.) Opcje montowania dla coherent Brak. Opcje montowania dla devpts devpts jest pseudosystemem plików, tradycyjnie montowanym w /dev/pts. W celu uzyskania pseudoterminala, proces otwiera /dev/ptmx. Jest mu wówczas udostępniany numer pseudoterminala; podporz±dkowany pseudoterminal jest dostępny jako /dev/pts/<numer>. uid=warto¶ć i gid=warto¶ć Ustawia wła¶ciciela lub grupę nowotworzonych PTY według zadanych warto¶ci. Je¶li nie podano żadnych, to zostan± nadane UID i GID procesu Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 8 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) tworz±cego. Na przykład, je¶li mamy grupę tty o GID=5, to gid=5 spowoduje, że nowotworzone PTY będ± należeć do grupy tty. mode=warto¶ć Nadaje trybowi nowotworzonych PTY zadan± warto¶ć. Domy¶lnie jest to 0600. Warto¶ć mode=620 i gid=5 powoduje, że dla nowoutworzonych PTY będzie domy¶lnie "mesg y". Opcje montowania dla ext Brak. Zauważ, że system plików `ext' jest przedawniony. Nie używaj go. Od Linuksa wersji 2.1.21 kod Ľródłowy j±dra nie zawiera już extfs. Opcje montowania dla ext2 System plików `ext2' jest standardowym systemem plików Linuksa. Z powodu błędu j±dra, może być montowany z dowol nymi opcjami montowania (poprawiono w Linuksie 2.0.4). bsddf / minixdf Ustala zachowanie dla funkcji systemowej statfs. Zachowanie minixdf to zwracanie w polu f_blocks całkowitej ilo¶ć bloków systemu plików, podczas gdy zachowaniem bsddf (które jest domy¶lne) jest odej mowanie nadmiarowych bloków używanych przez ext2 i niedostępnych dla przechowywania plików. Tak więc % mount /k -o minixdf; df /k; umount /k Filesystem 1024-blocks Used Available Capacity Mounted on /dev/sda6 2630655 86954 2412169 3% /k % mount /k -o bsddf; df /k; umount /k Filesystem 1024-blocks Used Available Capacity Mounted on /dev/sda6 2543714 13 2412169 0% /k (Zauważ, że ten przykład pokazuje, że można dodać opcje wiersza poleceń do opcji podanych w /etc/fstab.) check / check=normal / check=strict Ustawia poziom sprawdzania. Gdy ustawiona jest przynajmniej jedna z tych opcji (a check=normal jest ustawiane domy¶lnie), podczas montowania sprawdzane s± i-węzły i bitmapy bloków (co na dużym dysku może zabrać pół minuty lub co¶ koło tego i jest raczej nieprzydatne). Przy dokładnym (strict) sprawdzaniu, dealokacja bloków sprawdza, czy blok do zwolnienia leży w strefie danych. check=none / nocheck Bez sprawdzania. Tak jest szybko. Najnowsze j±dra nie maj± już opcji sprawdzania - kontrola za pomoc± Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 9 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) e2fsck(8). ma więcej sensu. debug Wypisuje informacje diagnostyczne przy każdym (re)montowaniu. errors=continue / errors=remount-ro / errors=panic Definiuje zachowanie przy napotkaniu błędu. (Albo ignoruje błędy, zaznaczaj±c tylko system plików jako błędny i kontynuuj±c, albo ponownie montuje system plików na tylko do odczytu, albo panikuje i zatrzymuje system.) Domy¶lne ustawienie jest wpisane w superbloku systemu plików i może być zmienione za pomoc± tune2fs(8). grpid lub bsdgroups / nogrpid lub sysvgroups Opcje te definiuj±, jaki identyfikator grupy (gid) otrzyma nowo utworzony plik. Gdy ustawiony jest grpid, to pobiera gid katalogu, w którym jest utworzony; w przeciwnym wypadku (domy¶lnie) bierze fsgid bież±cego procesu, chyba że katalog ma ustaw iony bit setgid, wówczas pobiera gid katalogu rodzicielskiego i dodatkowo otrzymuje bit setgid, je¶li sam jest katalogiem. resgid=n i resuid=n System plików ext2 rezerwuje pewn± ilo¶ć wolnego miejsca (domy¶lnie 5%, zobacz mke2fs(8) i tune2fs(8). Opcje te okre¶laj±, kto może używać zarezerwowanych bloków. (Ogólnie: każdy, kto ma podany uid lub należy do podanej grupy.) sb=n Zamiast bloku 1, jako superbloku używa bloku n. Może to być przydatne, gdy system plików został uszkodzony. Zazwyczaj kopie superbloku znajduj± się co 8192 bloków: w bloku 1, 8193, 16385, ... (Dlat ego na dużym systemie plików istniej± setki, lub nawet tysi±ce kopii superbloku. Od wersji 1.08, mke2fs ma opcję -s (sparse superblock), redukuj±c± liczbę zapasowych superbloków, a od wersji 1.15 jest ona domy¶lna. Zauważ, że może to oznaczać, że systemy plików typu ext2 stworzone przez nowe mke2fs nie mog± być montowane do zapisu pod Linuk sem 2.0.*.) Liczba bloków podawana jest w jednos tkach 1k. Dlatego, aby użyć logicznego bloku 32768 na systemie plików z blokami o rozmiarze 4k, należy podać "sb=131072". grpquota / noquota / quota / usrquota Opcje te s± przyjmowane, lecz ignorowane. nouid32 Wył±cza 32-bitowe UID-y i GID-y w celu zachowania zgodno¶ci ze starszymi j±drami, które przechowuj± i oczekuj± warto¶ci 16-bitowych. Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 10 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) Opcje montowania dla ext3 System plików `ext3' jest wersj± systemu ext2, uzupełnion± o dziennik (journal). Przyjmuje takie same opcje jak ext2 oraz dodatkowo: journal=update Aktualizuje dziennik systemu plików ext3 do obec nego formatu. journal=inum Jeżeli dziennik już istnieje, ta opcja jest ignorowana. W przeciwnym wypadku, okre¶la numer i- węzła, który reprezentuje dziennik systemu plików ext3; ext3 utworzy nowy dziennik, nadpisuj±c star± zawarto¶ć pliku, który zajmuję i-węzeł o numerze inum. noload Podczas montowania nie ładuje dziennika systemu plików ext3. data=journal / data=ordered / data=writeback Okre¶la tryb zapisywania dziennika dla plików. Dzi ennik dla metadanych zawsze jest tworzony. journal Wszystkie dane s± zapisywane do dziennika zanim zostan± zapisane do głównego systemu plików. ordered Domy¶lny tryb. Wszystkie dane s± zapisywane bezpo¶rednio do głównego systemu plików zanim ich metadane zostan± zapisane do dzi ennika. writeback Nie jest zachowywany porz±dek danych - mog± one zostać zapisane do głównego systemu plików po zapisaniu metadanych do dziennika. Data ordering is not preserved - data may be written into the main file system after its metadata has been committed to the journal. Chodz± słuchy, że jest to opcja zapewniaj±ca największ± wydajno¶ć. Zachowuje inte gralno¶ć systemu plików, jednakże po krachu systemu i odtwarzaniu dziennika w plikach mog± się pojawić stare dane. Opcje montowania dla fat (Uwaga: fat nie jest odrębnym rodzajem systemu plików, ale wspóln± czę¶ci± systemów plików msdos, umsdos i vfat.) Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 11 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) blocksize=512 / blocksize=1024 / blocksize=2048 Ustawia rozmiar bloku (domy¶lnie 512). uid=warto¶ć i gid=warto¶ć Ustawia wła¶ciciela i grupę wszystkich plików (domy¶lnie: uid i gid bież±cego procesu). umask=warto¶ć Ustawia umask (maskę bitow± praw, które nie występuj±). Domy¶lnie przyjmuje się warto¶ć umask bież±cego procesu. Warto¶ć jest podawana ósemkowo. check=warto¶ć Można wybrać trzy stopnie: r[elaxed] Akceptowane i równoważne sobie s± zarówno wielkie, jak i małe litery. Czę¶ci długich nazw s± obcinane (np. verylongname.foobar staje się verylong.foo), pocz±tkowe i wtr±cone spacje s± akceptowane jako czę¶ć nazwy (nazwa i rozszerzenie). n[ormal] Podobnie jak "relaxed", lecz wiele znaków specjalnych (jak *, ?, <, spacje, itp.) jest odrzucanych. Tak jest domy¶lnie. s[trict] Jak "normal", lecz nazwy nie mog± zawierać długich czę¶ci i znaków specjalnych, które czasem s± używane pod Linuksem, lecz nie s± akceptowane przez MS-DOS (+, =, spacje itp.) codepage=warto¶ć Ustawia stronę kodow± do konwersji znaków krótkiej nazwy w systemach plików FAT i VFAT. Domy¶lnie stosowana jest strona kodowa 437. conv=b[inary] / conv=t[ext] / conv=a[uto] System plików fat może dokonywać konwersji CRLF<-->NL (format tekstowy MS-DOS na format tek stowy UNIX) w j±drze. Dostępne s± następuj±ce tryby konwersji: binary brak konwersji. Domy¶lne. text Konwersja CRLF<-->NL wykonywana dla wszyst kich plików. auto Konwersja CRLF<-->NL dla wszystkich plików, które nie maj± "ogólnie znanego rozszerzenia binarnego". Listę znanych rozszerzeń można znaleĽć na pocz±tku fs/fat/misc.c (w wersji Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 12 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) 2.0, na li¶cie s±: exe, com, bin, app, sys, drv, ovl, ovr, obj, lib, dll, pif, arc, zip, lha, lzh, zoo, tar, z, arj, tz, taz, tzp, tpz, gz, tgz, deb, gif, bmp, tif, gl, jpg, pcx, tfm, vf, gf, pk, pxl, dvi). Programy, które dokonuj± obliczonych lseek-ów, nie będ± zadowolone z konwersji. Niektórzy ludzie utra cili dane przez tę translację. Strzeżcie się! Dla systemów zamontowanych w trybie binarnym, dostępne s± narzędzia konwersji (fromdos/todos). cvf_format=moduł Wymusza na sterowniku stosowanie modułu CVF (Com pressed Volume File) cvf_moduł zamiast automaty cznego wykrywania. Jeżeli j±dro obsługuje kmod, to opcja cvf_format=xxx steruje także ładowaniem na ż±danie modułu CVF. cvf_option=opcja Opcja przekazywana do modułu CVF. debug Wł±cza flagę debug. Wypisana zostanie wersja i lista parametrów systemu plików (te dane wypisywane s± też je¶li parametry s± niespójne). fat=12 / fat=16 / fat=32 Okre¶la fat 12-, 16- lub 32-bitowy. To przesłania procedurę automatycznego wykrywania typu FAT. Używaj ostrożnie! iocharset=warto¶ć Zestaw znaków używany do konwersji między znakami 8-bitowymi a 16-bitowymi znakami Unikodu. Domy¶lnym jest iso8859-1. Długie nazwy plików s± prze chowywane na dysku w formacie Unicode. quiet Wł±cza flagę quiet (cicho). Próby chown lub chmod nie zwracaj± błędów, chociaż się nie udaj±. Używaj ostrożnie! sys_immutable, showexec, dots, nodots, dotsOK=[yes|no] Różne bezmy¶lne próby wymuszenia konwencji Uniksa lub DOS-u na systemie plików FAT. Opcje montowania dla hpfs uid=warto¶ć i gid=warto¶ć Ustawia wła¶ciciela i grupę wszystkich plików (domy¶lnie: uid i gid bież±cego procesu). umask=warto¶ć Ustawia umask (maskę bitow± praw, które nie Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 13 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) występuj±). Domy¶lnie używany jest umask bież±cego procesu. Warto¶ć podawana jest ósemkowo. case=lower / case=asis Konwertuje wszystkie nazwy plików na małe litery lub pozostawia bez zmian. (Domy¶lnie: case=lower.) conv=binary / conv=text / conv=auto Dla conv=text, usuwa losowe znaki CR (konkretnie wszystkie, po których występuje NL) podczas odczytu pliku. Dla conv=auto, wybiera mniej lub bardziej losowo między conv=binary i conv=text. Dla conv=binary, po prostu czyta to, co jest w pliku. Tak jest domy¶lnie. nocheck Nie przerywa montowania gdy zawiod± pewne kontrole spójno¶ci. Opcje montowania dla iso9660 Normalne nazwy plików iso9660 pojawiaj± się w formacie 8.3 (tzn. występuj± DOS-owe ograniczenia długo¶ci nazw plików), a w dodatku wszystkie znaki pisane s± wielkimi literami. Poza tym nie ma pola wła¶ciciela, ochrony, liczby dowi±zań, zastrzeżeń dla urz±dzeń znakowych/blokowych, itd. Rozszerzeniem iso9660 jest Rock Ridge, który udostępnia wszystkie te uniksopodobne wła¶ciwo¶ci. Najpro¶ciej mówi±c, dla każdego wpisu katalogowego istniej± w nim rozszerzenia, które uzupełniaj± wszystkie informacje. Gdy używane jest Rock Ridge, system plików jest nieodróżnialny od normalnego uniksowego systemu plików (poza tym, że jest tylko do odczytu, oczywi¶cie). norock Wył±cza korzystanie z rozszerzeń Rock Ridge, nawet je¶li s± dostępne. Zob. map. nojoliet Wył±cza korzystanie z rozszerzeń Joliet firmy Microsoft, nawet je¶li s± dostępne. Zob. map. check=r[elaxed] / check=s[trict] Z check=relaxed, nazwa pliku przed dokonywaniem podgl±du jest najpierw przekształcana na małe litery. Prawdopodobnie ma to znaczenie tylko razem z norock i map=normal. (Domy¶lnie: check=strict.) uid=warto¶ć i gid=warto¶ć Nadaje wszystkim plikom systemu plików wskazany identyfikator użytkownika i grupy, być może przesłaniaj±c informacje znalezione w rozszerzeni ach Rock Ridge. (Domy¶lnie: uid=0,gid=0.) Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 14 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) map=n[ormal] / map=o[ff] / map=a[corn] Dla wolumenów typu innego niż Rock Ridge, normalna translacja nazwy odwzorowuje wielkie litery ASCII na małe, porzuca kończ±ce `;1' i zamienia `;' na `.'. Z map=off nie jest dokonywana konwersja nazw. Zobacz norock. (Domy¶lnie: map=normal.) map=acorn jest podobne do map=normal, ale stosuje także rozszerzenia Acorn, je¶li występuj±. mode=warto¶ć Dla wolumenów typu innego niż Rock Ridge, nadaje wszystkim plikom wskazane prawa. (Domy¶lnie: prawa dla odczytu dla wszystkich.) Od Linuksa 2.1.37 nie trzeba już podawać trybu dziesiętnie. (Tryb ósemkowy jest wskazywany przez 0 na pocz±tku). unhide Pokazuje również pliki ukryte i zwi±zane. block=[512|1024|2048] Ustawia rozmiar bloku we wskazanym wolumenie. (Domy¶lnie: block=1024.) conv=a[uto] / conv=b[inary] / conv=m[text] / conv=t[ext] (Domy¶lnie: conv=binary.) Od Linuksa 1.3.54 opcja ta już nie działa. (A niebinarne ustawienia bywały bardzo niebezpieczne, często prowadziły do milcz±cego niszczenia danych). cruft Je¶li starszy bajt długo¶ci pliku zawiera inne ¶mieci, warto ustawić tę opcję montowania, aby był ignorowany. Powoduje to, że maksymalny rozmiar pliku nie może być większy niż 16MB. Opcja `cruft' jest ustawiana automatycznie je¶li cały CDROM ma dziwny rozmiar (ujemny lub większy niż 800 MB). Jest też ustawiana, gdy numery sekwencyjne wolumenu s± inne niż 0 lub 1. session=x Wybiera numer sesji na CD wielosesyjnych. (Od 2.3.4.) sbsector=xxx Sesja zaczyna się od sektora xxx. (Od 2.3.4.) Opcje montowania dla miniksa Brak. Opcje montowania dla msdos Zobacz opcje dla FAT. Je¶li system plików msdos wykryje niespójno¶ć, zgłasza bł±d i ustawia system plików na tylko dla odczytu. System plików może być znowu dostępny do zapisu przez ponowne zamontowanie. Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 15 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) Opcje montowania dla ncp Tak jak przy nfs, implementacja ncp oczekuje binarnego argumentu (struct ncp_mount_data) funkcji systemowej mount. Argument ten jest konstruowany przez ncpmount(8), a bież±ca wersja mount (2.6h) nic nie wie o ncp. Opcje montowania dla nfs Zamiast tekstowych napisów opcji, przetwarzanych przez j±dro, system plików nfs oczekuje binarnych argumentów typu struct nfs_mount_data. Program mount sam z siebie przetwarza następuj±ce opcje (postaci `cecha=warto¶ć') i wstawia je do wymienionej struktury: rsize=n, wsize=n, timeo=n, retrans=n, acregmin=n, acregmax=n, acdirmin=n, acdirmax=n, actimeo=n, retry=n, port=n, mountport=n, moun thost=nazwa, mountprog=n, mountvers=n, nfsprog=n, nfsvers=n, namlen=n. Opcja addr=n jest akceptowana, lecz ignorowana. Rozpoznawane s± również następuj±ce opcje logiczne, które mog± być poprzedzane słowem no: bg, fg, soft, hard, intr, posix, cto, ac, tcp, udp, lock. Szczegóły można znaleĽć w nfs(5). Szczególnie użyteczne opcje obejmuj± rsize=8192,wsize=8192 Uczyni to poł±czenie nfs dużo szybszym niż z domy¶lnym buforem wielko¶ci 1024. (NFSv2 nie działa z większymi warto¶ciami rsize i wsize.) hard Program sięgaj±cy do pliku na zamontowanym systemie plików NFS zawiesi się, gdy serwer padnie. Procesu takiego nie da się przerwać ani zabić, chyba że podano również intr. Gdy serwer NFS stanie się znowu aktywny, program będzie kontynuował bez przeszkód od miejsca, w którym był. Prawdopodobnie tego wła¶nie chcesz. soft Opcja ta pozwala j±dru na kończenie prób po upłynięciu zadanego limitu czasu (timeout) je¶li serwer nfs nie odpowiada przez jaki¶ czas. Czas podaje się za pomoc± timeo=time. Opcja ta jest użyteczna, je¶li serwer nfs czasem nie odpowiada lub jest w trakcie ponownego uruchamiania w momen cie gdy jaki¶ proces próbuje uzyskać leż±cy na nim plik. Zwykle po prostu powoduje mnóstwo kłopotów. nolock Nie stosuje blokowania. Nie uruchamia procesu lockd(8). Opcje montowania dla ntfs iocharset=nazwa Zestaw znaków stosowany przy zwracaniu nazw plików. W przeciwieństwie do VFAT, NTFS eliminuje nazwy Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 16 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) zawieraj±ce znaki nie daj±ce się przekształcić. utf8 Do konwersji nazw plików stosuje UTF-8. uni_xlate=[0|1|2] Dla 0 (lub `no' albo `false') nie używa specjalnych kodowania nieznanych znaków Unikodu. Dla 1 (lub `yes' albo `true') lub 2 używa 4-bajtowych sek wencji specjalnych w stylu vfat zaczynaj±cych się od ":". Liczba 2 oznacza kodowanie little-endian, a 1 - kodowanie big-endian z odwróconymi bajtami. posix=[0|1] je¶li jest wł±czone (posix=1), to system plików rozróżnia wielkie i małe litery. Nazwy zastępcze 8.3 s± przedstawiane jako dowi±zania twarde, a nie pomijane. uid=warto¶ć, gid=warto¶ć i umask=warto¶ć Ustawia prawa plików dla danego systemu. Domy¶lnie ich wła¶cicielem jest root i nikt inny nie może ich czytać. Opcje montowania dla systemu proc uid=warto¶ć i gid=warto¶ć Opcje te s± rozpoznawane, lecz o ile wiem, nie maj± żadnego efektu. Opcje montowania dla reiserfs Opcje montowania systemu reiserfs s± bardziej dokładnie opisane pod adresem http://www.namesys.com/mount- options.html. conv Mówi wersji 3.6 oprogramowania reiserfs, aby zamon towała wersję 3.5 systemu plików, używaj±c formatu 3.6 dla nowoutworzonych plików. Ten system plików nie będzie już zgodny z wersj± 3.5 narzędzi reis erfs. hash=rupasov / hash=tea / hash=r5 / hash=detect Wybiera funkcję mieszaj±c± (haszuj±c±) do znajdowa nia plików w katalogach. rupasov Funkcja haszuj±ca autorstwa Yury Yu. Rupasova. Jest szybka i zachowuje lokalizację, mapuj±c nazwy plików bliskie w porz±dku leksykograficznym na bliskie sobie warto¶ci funkcji. Z powodu wysokiego praw dopodobieństwa kolizji w haszowaniu, ta opcja nie powinna być używana. Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 17 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) tea Funkcja Davis-Meyera zaimplementowana przez Jeremy'ego Fitzhardinge'a. Używa mieszania permutuj±cego bity w nazwie pliku. Wykazuje duż± losowo¶ć wyników i teoretycznie małe prawdopodobieństwo kolizji. Może być używana, jeżeli funkcja r5 powoduje błędy EHASHCOLLISION. r5 Zmodyfikowana wersja funkcji rupasov. Używana domy¶lnie i jest najlepszym wyborem, jeżeli system plików nie zawiera dużych kat alogów i niezwykłych nazw plików. detect Powoduje, że mount wykryje, która funkcja mieszaj±ca jest używana, sprawdzaj±c wła¶nie montowany system plików, i zapisze tę infor mację w superbloku systemu reiserfs. Ta opcja jest użyteczna przy pierwszym montowa niu systemu plików o starym formacie. hashed_relocation Stroi mechanizm przydzielania bloków. Może powodować w pewnych okoliczno¶ciach poprawienie wydajno¶ci systemu. no_unhashed_relocation Stroi mechanizm przydzielania bloków. Może powodować w pewnych okoliczno¶ciach poprawienie wydajno¶ci systemu. noborder Wył±cza algorytm przydzielania granicznego wymy¶lony przez Yury'ego Yu. Rupasova. Może powodować w pewnych okoliczno¶ciach poprawienie wydajno¶ci systemu. nolog Wył±cza dziennik. Może w pewnych sytuacjach spowodować nieznaczne podniesienie wydajno¶ci sys temu kosztem utracenia szybkiego odzyskiwania danych po krachu systemu. Nawet je¶li ta opcja jest wł±czona, reiserfs wci±ż przeprowadza wszys tkie operacje zwi±zane z dziennikiem, ale go nie zapisuje. Prace przy implementacji opcji nolog wci±ż trwaj±. notail Domy¶lnie reiserfs przechowuje małe pliki i `końcówki plików' bezpo¶rednio w swoim drzewie. Jest to zachowanie myl±ce dla nie których narzędzi użytkowych takich jak LILO(8). Ta opcja wył±cza pakowanie plików do drzewa. replayonly Powtarza transakcje zapisane w dzienniku, ale nie montuje systemu plików. Głównie używane przez Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 18 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) reiserfsck. resize=liczba Opcje remontowania, która pozwala na rozszerzenie partycji reiserfs. Z t± opcj± reiserfs przyjmuje, że na urz±dzeniu jest liczba bloków. Opcja jest używana z urz±dzeniami zarz±dzanymi przez menedżera logicznych woluminów (LVM). Istniej specjalne narzędzie resizer, które można pobrać z ftp://ftp.namesys.com/pub/reiserfsprogs. Opcje montowania dla romfs Brak. Opcje montowania dla systemu smb Tak jak nfs, implementacja smb oczekuje binarnego argu mentu (struct smb_mount_data) do funkcji systemowej mount. Argument ten jest konstruowany przez smbmount(8) a bież±ca wersja mount (2.9w) nie wie nic o smb. Opcje montowania dla sysv Brak. Mount options for tmpfs Poniższe parametry akceptuj± przyrostek k, m lub g dla Ki, Mi, Gi (binarne kilo, mega oraz giga) i mog± być zmienione w czasie ponownego montowania. size=nbytes Nadpisuje domy¶lny rozmiar sustemu plików. Rozmiar może być podany w bajtach i jest zaokr±glany do stron. Domy¶ln± warto¶ci± jest połowa rozmiaru pamięci. nr_blocks= Ustawia liczbę bloków. nr_inodes= Ustawia liczbę węzłów. mode= Okre¶la pocz±tkowe prawa dostępu głównego katalogu. Opcje montowania dla udf gid= Ustawia domy¶ln± grupę. umask= Ustawia domy¶lne umask. uid= Ustawia domy¶lnego użytkownika. Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 19 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) unhide Pokazuje pliki, które inaczej byłyby ukryte. undelete Pokazuje na listach pliku usunięte. strict Ustawia ¶cisł± zgodno¶ć (nieużywane). utf8 (nieużywane). iocharset (nieużywane). bs= Ustawia rozmiar bloku. (Może nie działać, chyba że 2048.) novrs Pomija rozpoznawanie numeru sekwencyjnego wolumenu. session= Ustawia sesję CD-ROM licz±c od 0. Domy¶lnie: ostat nia sesja. anchor= Przesłania położenie standardowego zakotwiczenia (anchor). Domy¶lnie: 256. volume= Przesłania położenie VolumeDesc. (nieużywane) partition= Przesłania położenie PartitionDesc. (nieużywane) lastblock= Ustawia ostatni blok systemu plików. fileset= Przesłania położenie bloku zestawu plików (fileset block). (nieużywane) rootdir= Przesłania położenie katalogu głównego). (nieużywane) Opcje montowania dla ufs ufstype=warto¶ć UFS jest systemem plików szeroko wykorzystywanym w różnych systemach operacyjnych. Problem stanowi± różnice pomiędzy implementacjami. Cechy niektórych z nich s± nieudokumentowane, tak więc trudno rozpoznać automatycznie typ ufs. Z tego powodu użytkownik musi okre¶lić typ ufs za pomoc± opcji montowania. Możliwe warto¶ci to: old Stary format ufs, jest to typ domy¶lny, Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 20 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) tylko do odczytu. 44bsd Dla systemów plików utworzonych przez system typu BSD (NetBSD,FreeBSD,OpenBSD). sun Dla systemów plików utworzonych przez SunOS lub Solaris na komputerze Sparc. sunx86 Dla systemów plików utworzonych przez Solaris na x86. nextstep Dla systemów plików utworzonych przez NeXTStep (na stacji roboczej NeXT) (obecnie tylko do odczytu). nextstep-cd Dla CD-ROM-ów NextStep (block_size == 2048), tylko do odczytu. openstep Dla systemów plików utworzonych przez Open Step (obecnie tylko do odczytu). onerror=warto¶ć Ustala zachowanie w przypadku błędu: panic Je¶li napotkano bł±d, powoduje panikę j±dra. [lock|umount|repair] Te opcje montowania teraz nic nie robi±: po napotkaniu błędu wypisuj± tylko komunikat na konsoli. Opcje montowania dla umsdos Zobacz opcje dla msdos. Opcja dotsOK jest jawnie ubijana przez umsdos. Opcje montowania dla vfat Przede wszystkim, rozpoznawane s± wszystkie opcje dla fat. Opcja dotsOK jest jawnie ubijana przez vfat. Pnadto ist niej± uni_xlate Tłumaczy nieobsługiwane znaki Unikodu na specjalne sekwencje unikowe. To umożliwia wykonywanie kopii zapasowych i odtwarzanie plików o nazwach, utwor zonych ze znakami Unikodu. Bez tej opcji, w wypadku braku możliwo¶ci konwersji używane jest '?'. Znakiem unikowym jest ':', ponieważ na systemie vfat jest w innych wypadkach niedozwolony. Sek wencja specjalna, która byłaby użyta dla znaku u, Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 21 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) gdzie u jest znakiem Unikodu to: ':', (u & 0x3f), ((u>>6) & 0x3f), (u>>12). posix Pozwala, by dwa pliki miały nazwy różni±ce się tylko wielko¶ci± liter. nonumtail Zanim zacznie próbować nazwa~nr.roz najpierw próbuje zrobić krótk± nazwę bez numeru kolejnego. utf8 UTF8 jest systemem plików bezpiecznego 8-bitowego kodowania Unikodu, który jest wykorzystywany przez konsolę. T± opcj± można go wł±czyć dla danego sys temu plików. Je¶li zostanie ustawione `uni_xlate', UTF8 jest wył±czane. Opcje montowania dla xenixa Brak. Opcje montowania dla xfs biosize=rozmiar Ustawia preferowany rozmiar buforowanego wej¶cia/wyj¶cia (domy¶lnie 64K). rozmiar musi być wyrażony jako logarytm (o podstawie 2) poż±danego rozmiaru I/O. Poprawnymi warto¶ciami tej opcji s± 14 do 16, wł±cznie (tzn. 16K, 32K i 64K bajtów). Na komputerach z 4K rozmiarem strony, 13 (8K bajtów) jest również poprawnym rozmiarem. Prefer owany rozmiar buforowanego I/O można też zmieniać dla poszczególnych plików, korzystaj±c z funkcji systemowej ioctl(2). dmapi / xdsm Wł±cza wyróżnione zdarzenia DMAPI (Data Management API). logbufs=warto¶ć Ustala liczbę buforów pamięciowych dziennika (in- memory log buffers). Poprawne s± liczby z zakresu 2-8, wł±cznie. Domy¶lna warto¶ć to 8 buforów dla systemów plików z blokiem o rozmiarze 64K, 4 bufory dla systemów o bloku 32K, 3 bufory dla systemów o bloku 16K, i 2 bufory dla wszystkich innych konfig uracji. Zwiększanie liczby buforów może poprawić wydajno¶ć przy niektórych obci±żeniach roboczych kosztem pamięci wykorzystywanej na dodatkowe bufory i zwi±zane z nimi struktury steruj±ce. logbsize=warto¶ć Ustawia wielko¶ć każdego z buforów pamięciowych dziennika (in-memory log buffers). Poprawne warto¶ci to 16384 (16K) i 32768 (32K). Domy¶lna Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 22 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) warto¶ć dla komputerów o więcej niż 32MB pamięci to 32768, komputery o mniejszej pamięci stosuj± domy¶lnie 16384. logdev=urz±dzenie i rtdev=urz±dzenie Używa zewnętrznego dziennika (rejestru metadanych) i/lub urz±dzenia czasu rzeczywistego. System plików XFS ma do trzech czę¶ci: sekcji danych, sekcji dzi ennika i sekcji czasu rzeczywistego. Sekcja czasu rzeczywistego jest opcjonalna, a sekcja dziennika może być osobna od sekcji danych albo może być w niej zawarta. Bliższe informacje podaje xfs(5). noalign Alokacja danych nie będzie wyrównywana na granicach jednostki paskowej (stripe unit). noatime Podczas odczytu pliku nie s± aktualizowane znaczniki czasu dostępu. norecovery System plików zostanie zamontowany bez uruchamiania odzyskiwania dziennika. Je¶li system ten nie był poprawnie odmontowany, to możliwe, że montowany w trybie norecovery będzie niespójny. Czę¶ć plików lub katalogów może z tego powodu być niedostępna. Systemy plików przy wł±czeniu trybu norecovery musz± być montowane tylko do odczytu albo mon towanie się nie powiedzie. osyncisdsync Powoduje, że zapisy do plików otwartych z ustawion± flag± O_SYNC będ± się zachowywać jakby zamiast niej użyto flagi O_DSYNC. Może to dać lepsz± wydajno¶ć bez naruszenia bezpieczeństwa danych. Jednakże, je¶li działa ta opcja, to w przypadku załamania się systemu mog± zostać utracone aktualizacje znaczników czasu z O_SYNC. quota / usrquota / uqnoenforce Wł±czenie systemu rozliczania udziałów dyskowych (quota) użytkowników i wymuszenie (opcjonalnie) limitów. grpquota / gqnoenforce Wł±czenie systemu rozliczania udziałów dyskowych (quota) grup i wymuszenie (opcjonalnie) limitów. sunit=warto¶ć i swidth=warto¶ć Stosowane do okre¶lenia jednostki i szeroko¶ci paska dla urz±dzenia RAID lub wolumenu paskowego. Warto¶ć musi być podana jako liczba 512-bajtowych bloków. Je¶li nie podano tej opcji, a system Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 23 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) plików został utworzony na wolumenie paskowym lub podczas korzystania z mkfs podano szeroko¶ć albo jednostkę paska dla urz±dzenia RAID, to funkcja systemowa mount odtworzy tę warto¶ć z superbloku. Dla systemów plików utworzonych bezpo¶rednio na urz±dzeniach RAID, opcji tych można użyć do przesłonięcia informacji z superbloku je¶li po stworzeniu systemu zmienił się odno¶ny układ dysku. Je¶li podano sunit, to opcja swidth jest wymagana i musi być wielokrotno¶ci± warto¶ci sunit. Opcje montowania dla xiafs Brak. Chociaż xiafs nic nie dolega, nie jest on używany zbyt często i nie jest rozwijany. Prawdopodobnie nie powinno się go używać. Od Linuksa wersji 2.1.21 xiafs nie występuje już w kodzie Ľródłowym j±dra. URZˇDZENIE LOOP Kolejnym możliwym typem jest montowanie poprzez urz±dzenie loop. Na przykład, polecenie mount /tmp/fdimage /mnt -t msdos -o loop=/dev/loop3,blocksize=1024 skonfiguruje urz±dzenie loop /dev/loop3 tak, by odpowiadało plikowi /tmp/fdimage, i zamontuje je w /mnt. Ten typ montowania zna trzy opcje, konkretnie loop, offset i encryption, które s± w rzeczywisto¶ci opcjami dla los etup(8). Je¶li nie podano jawnie urz±dzenia loop (lecz tylko opcję `-o loop'), to mount spróbuje znaleĽć jakie¶ nieużywane urz±dzenie loop i użyć go. Je¶li nie jest się tak niem±drym, by zrobić /etc/mtab dowi±zaniem symbol icznym do /proc/mounts, to każde urz±dzenie loop przy dzielone przez mount zostanie zwolnione przez umount. Można też zwalniać urz±dzenie loop ręcznie, stosuj±c `los etup -d' -- zobacz losetup(8). PLIKI /etc/fstab tabela systemów plików /etc/mtab tabela zamontowanych systemów plików /etc/mtab~ plik blokuj±cy /etc/mtab.tmp plik tymczasowy ZOBACZ TAKŻE mount(2), umount(2), fstab(5), umount(8), swapon(8), nfs(5), xfs(5), e2label(8), xfs(8), mountd(8), nfsd(8), mke2fs(8), tune2fs(8), losetup(8) BŁĘDY Jest możliwe, że uszkodzony system plików spowoduje załamanie systemu. Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 24 MOUNT(8) Podręcznik programisty linuksowego MOUNT(8) Niektóre linuksowe systemy plików nie obsługuj± -o sync (systemy ext2 i ext3 obsługuj± synchroniczne od¶wieżania (updates) (a la BSD), gdy zostan± zamontowane z opcj± sync). Opcja -o remount może nie być w stanie zmienić parametrów montowania (np. wszystkie parametry ext2fs, poza sb, daj± się zmieniać przy ponownym montowaniu, lecz nie można zmienić gid czy umask dla fatfs). HISTORIA Polecenie mount pojawiło się w wersji 5 AT&T UNIX. Linux 2.0 14 wrze¶nia 1997 25